Wednesday, 18 November 2026

miłej jazdy życzy ekape

Bardzo uprzejmy końduktor - w przedziale nieźle ponad 25 stopni, a ten jeszcze skacze i żartuje, że dużo ludzi jest zmarzniętych. Humorysta z morskiej pianki. Za dawnych czasów danoby takiemu strogij wygowor i na wszelki wypadek wyrzucono z jadącego pociągu na zbity ryj. 

Zabawne postępowanie samego przewoźnika - wymienia się kilka maili i na końcu dostaje się linka do tego samego formularza, który się w czasie podróży w niejakich nerwach wypełniło.

Kurtyna

Wednesday, 4 November 2026

telewizja edukacyjna

Kto to jeszcze pamięta? Ja tak. Czasy były ciężkie, a pooglądanie sobie równań reakcji chiemicznych w 4. klasie podstawówki było wielką atrakcją. Podobnie jak rok później była Ulica Sezamkowa, ale wpierdalały się niekiedy na jej miejsce transmisje z posiedzenie cyrku niekwadratowego.

Ale dziś mamy nowe czasy i ludzinę w pośpiechu (choć niekiedy wlecze się środek komunikacji noga za nogą) edukuje się z pomocą takiej jakby telewizji przemysłowej. Urban TV - red. Uszaty wiecznie żywy. Dziś np. dowiedziałem się, że po hiszpańsku lis to zorro. Ale informacja o skali twardości minerałów Mosha to już przegięcie. Otóż mosh to na koncercie jest, np. Slajera. Widać nawet sztuczny mędrzec pod te strzechy nie zajrzał, skoro kreatorzy kontentu sami nie wiedzo. (A po ki wuj sam tego Mohsa pamiętam, nie wiem.) 

Friday, 30 October 2026

kurwa... - znów?

Znów pajacują nasi włodarze. Ciekawe, czy oprócz Dużego Bogdana orzeka też jeszcze szanowana sędzia Kulturalna Krystyna.

Kiedy się ten burdel skończy i zacznie się państwo?

Nigdy. Banda durniów.

Sunday, 18 October 2026

naucznik

Spotkanie u Wielkiego Uczonego X. Nie przeczę, światowa chyba sława, wiek co prawda skłaniający już powoli do uporczywego recyclingu własnych wyników i ich natrętnego PR-owania, ale niech tam.

Kiedy poznałem X, byłem świadkiem gadki-szmatki do pani sekretarki, cyt. z pamięci: to mu powiedz, że może mnie w dupę pocałować! Nieźle? Wg mojego gustu uszłoby, gdyby działo się za zamkniętymi drzwiami. A szło chyba o jakiegoś recenzenta, bo X to bardzo sprawny odkurzacz na fundusze. Kasa, misiu! A tak wyszło głupio, bo stało się przy mnie - poznanym może na podanie ręki i dzień dobry jakieś 10 min. wcześniej. Co nijak nie znaczy, że jeśli jest mi za kogoś głupio (second hand embarrassment - tak na to pono mówio), to i jemu powinno być głupio za siebie - chyba nigdy tego nie przeskoczę.

Dwa tygodnie temu występ był jeszcze bardziej kwiecisty - przy gościach i współpracownikach/podwładnych padło, że owi ostatni powinni być mi [X] wdzięczni za to, że wezmę ich na konferencję, bo będą mieli okazję zobaczyć, jak odnoszą się do mnie inni [w podtekście: naukowcy, a odnoszą się z szacunkiem i poważają itp.].

No i co zrobić, oprócz facepalma i nieskrępowanego, ale pełnego zażenowania chichotu? Nie miałem oporów. Książę udzielny na włościach, trzęsący folwarkiem. 

A podwładni? Ech; szanuj szefa swego, możesz mieć gorszego? (Albo: nie samym chlebem człowiek żyje, ale i samą godnością ciężko zakąsić.)

Zapomniałbym, X ma przed nazwiskiem wiele liter, wśród nich "inż." - przypadek? Nie sądzę.

Monday, 21 September 2026

Duduś kopista

Rany, gość jest nie do zdarcia. Do "Janosika", "Stawki", "Życia na gorąco" i "Alternatywy 4" i wuj wie czego jeszcze, dołączył zacny (sądząc po 2 odcinkach) serialik "Kryptonim: Turyści". Wszystko na jedno kopyto, aż człowiek czeka, czy zza krzaka nie wynurzy się red. Maj z Maryną podglądani przez Brunnera, a Żą Pol w marsylskiej dyskotece chowa mapę do "Cytryny" 2cv. Nawet akcenty z "Rozmów kontrolowanych" są!

Ciekawe, czy za każde oderżnięcie od samego siebie (a i od standardów uprzednio zapewne też) typ kasował oddzielnie. Żyć, nie umierać.

 - napisał Stirlitz, uprzednio zamknąwszy trzy zakładki wyglądarki z SO.

Sunday, 20 September 2026

pieniacz

Dla zabicia czasu sięgnąłem do historii i nie zawiodłem się.

Wielu się pieniaczyło, stroszyło i grało w tanie prowokacje przed tow. partyjnym Szczerbą w komisji ds. wpuszczania tych, co kąpią się w Gangesie czy kręcą filmy. Nawet był jeden z tego klubu kakao, ba, pierwszy raz słyszałem jego głos - podwyższony, aż na myśl przychodzi nieodżałowany por. Gruber. Sprawy wiz nie śledziłem od dawien dawna (od lata 2023?), a zastałem jakieś pliki audio - musi ktoś podrzucił... No i nie dość, że postać tow. X się przewinęła i japa mu się nie zamykała, biadolił i przekrzykiwał się z komisjo, to na dokładkę okazuje się, że typ wyższe studia skończył i to w dziedzinie, która - zdawałoby się - obligowałaby do zachowania odrobiny spokoju i powagi..

Zapasy w błocie, kurwa mać, a nie państwo. Swoją drogą - że też tow. partyjny Szczerba nie wywalił typa na zbity przód świni, też zadziwia. Taki leperowaty ten X nieco, bo ze wschodu.

Nawet twarz ma jak młot pneumatyczny bez sprężarki. Bóg ma zjadliwe poczucie humoru. 

Otemora, amores, czyli miłość do temperówki. 

(*) potemu X, żeby pozwem nie dostać. 

Friday, 18 September 2026

Alpy 2026

Alpy 2026

Ciężko było*, jak zwykle.

 

1. Z Wiener Neustadt do Rohr im Gebirge, jak już ze dwa razy, prosto pod mostek. 66 km

2. Na starcie zapomniany pod mostkiem kask, z inskrypcją od niej, z Lb 6,24. Kilka km trzeba wrócić i dwa razy to wypalanie wyngla oglądać. Bo tam jest takie więcej takie lokalne zagłębie produkcji wyngla z drewek, co potem te bogate ludzie w gryl wrzucajo. I takie instalacje przy szosie dymio. Brawo gryl, takie lubczasopismo, jakby kto z gupków nie wiedział. Obłędna Gscheid, ale jakoś bez przesady - organizm jak odnowiony. Później Mariazell i wiadomy przejaździk do Hieflau. Objętościowa jazda; 128 km.

3. Rest, bo dyszcz bangla. Jacyś panikarze z familoka naprzeciwko wiaduktu, pod którym kimam, wezwali ratunek i milicję, pewno z klucza "bo ktoś zalega i może chory". A że przewraca się z boku na bok, nie śmieci (modulo klocek rano - konspira i higiena obowiązuje) i czyta jak to kulturny człek, to już nie uwzględnili. Ani nie podejszli zapytać, jak się kto czuje. No to milicja i łapiduchy mają pusty przejazd. Spisali i życzyli dobrej podróży i nie pytamy, co by było, gdyby w miasteczku był kiempink, a tych domów by tu jeszcze nie było. A TO BYĆ MOŻE WASZA MATKA!!! (Sprawdzić, czy nie ksiądz...)

4. Bardzo ładny park Gesaeuse i wapień i po nieźle gorącym podjaździku przez Wagrain spadunek do zabawnie nazwanej doliny Pinzgau. Kąpiel w bajorze w Schwarzach i sen na ławce. Niebo czyste, jak zażądałem. 153 km.

5. Przez Hochtor (niedojedzone, bo przegadane z kol. Norwegiem pod sklepem...), 2h 10m od Ferleiten, bez stopu, ale z ledwością. 110 km do Lienz. Tam burza z gradem, podtrzymywanie maty itp. atrakcje. Nie zalało fatalnie, ale wredne to było. W tym siedzenie na golasa na murawie, ale kleszczów nie złapałem.

6. Rest.

7. Staro drogo przez Stallersattel, bo od drogi 100 już mi się przelewa... 2h57m na raty, bo zmęczenie. 108 km do St Sigmund. Chyba za rok pojadę straszliwą 111.

8. 2h 07m na Penser Joch, drugi raz w życiu. Co za stromizna... I w dół do Sarnthein. Dystansu nie zakonotowałem, ale chyba ponad 100 km było.

9. 123 km przez Mendelpass do Ponte di Legno; najpierw piekielnie gorąco od samego rana. No i pierwszy raz udało się nie zakiblować przed Paso del Tonale, ale sam podjazd jak zwykle dość nieznośny.

10. Rest, czyszczenie prowizoryczne napędu, kąpiel, golenie - bo elegancko trza wyglądać.

11. 84 km do Livigno, bo burza od Foscagno goniła. No i Gavia w 2h 10m; "bardzo ładna praca!"

12. 90 km do Tiefencastel przez Albulapass, też z przystankami i grożącym opadem i wichrem, na zjeździe trochę lało, więc przeczekiwanie najpierw w Berguen, parę km niżej przy jakimś budynku służby drogowej z niezłą porcją os - musi gniazdo w środku.

13. Rest (pod mostkiem, na deskach pożyczonych od drewutni, bardzo dziękuję, odniosłem na miejsce).

14. Przez Oberalp do Andermatt i nie dalej, bo wyraźnie słabość i niedojedzenie dopadało z racji gorąca, plus niedoszacowanie odległości do Ilanz (z 50 km od startu!); 115 km. Nocleg na bezczelnego - pod dachem zabudowań kolejki, 50 m od recepcji campu.

15. Furka 1h 24m od Realp, w sumie 95 km do Raron - stała miejscówka, nawet zostawiona flaszka z rozpałką z 2021 obecna i jest czym napęd przemyć. Bajzel niesamowity, bo ktoś zrobił włam do domku, tak więc sprzątania było na jakieś 3h - usuwanie porypanej płyty wiórowej z mebli, butelek, puszek itp. syfu. Z 6 razy dygałem z rzeczki 10 l kanister (po spryskiwaczu wg etykiety, bynajmniej nie dworskiej) i spłukiwałem podłogę, a później przytachałem stół spod sąsiedniego daszku (w którym w 2016 był prąd...). Warunki co najmniej jak w czterogwiazdkowym hotelu.

16, 17. Rest, rest. Pierwszego dnia zakupy, mycie napędu, drugiego pizza. Gorąco.

18. 3h 20m do Martigny, na szczęście wiało tylko ostatnie 20 km. Za ciosem, po obiadku, pod Forclaz - podjazd zaczęty o 13:00, koszmarnie mnie spaliło. Zresztą stała stromizna i brak zakrętów też - tak to zapamiętałem dekadę temu. 126 km do dechetterie w les Houches.

19. Rest, bo całą noc mnie ta kolacja zalegała wysoko, a rano nagłe ostrzeżenie ślinianek, tyle czasu, żeby wybyć ze śpiwora, nałożyć oba obuwie i rzucić rzyg. Zgon, sikanie wszystkimi otworami. Winni: feta albo Carrefourowe ratatouille w puszce. Snułem się do sklepu, a w środku bohatersko (wśród ichnich serów i spleśniałych kiełbasek) wymieniłem kolkę zero na niezero. A że tonic zero - nie zauważyłem, więc podczas nawadniania cierpiałem.

20. W górkę i ostro w dół - pierwszy raz legalną szosą z Chamonix, bo dwa razy wcześniej zdarzyło mi się tam zjeżdżać ekspresówką... Zgonu i sikania dupą c.d. Strach o odwodnienie... Do Flumet aż 60 km. Pizza wieczorem, wyrzucona godzinę później. Żeż, szlag by to.

21. Rest. Przenicowywania układu pokarmowego c.d. Pizza w innym miejscu, trochę taka sobie, ale głód straszny. Zatrucia c.d.

22. W dół. Za Albertville goni w krzoki imperatyw. Potem spokojniej do St Jean de Cuines. 72 km. Koniec, bo zatrucie nie daje spokoju. Pociągiem do Modane, busem do Bardonecchii. Tam pilne bieganie nad rzeczkę, za betonowe ograniczniki parkingu - tuż po przyjeździe i drugi raz wieczorem. Wpienił mnie nieziemsko pan dworcowy, który przylazł ok. północy i wygonił mnie z niezłej miejscówki, gdzie zalegałem od ok. 19:00. N.b. dworzec w Bardonecchii przywodzi na myśl PKP z lat 80., ale w wagonie. Koszmar. Syf, malaria i korniki. (I wcale nie jest prawdą, że dach przeciekał... - przecieka i to jak, tj. dach, znaczy, po wyjściu na peron.)

23. Pociągiem do Turynu, stamtąd do Mediolanu i do Bolzano przez Veronę. Raz para z ultra-głośnymi telefonami (bez słuchawek, bo po co?), raz wrzaski bachorów (i dorosłych) kolorowych, których zawartość może nie jest 25%, ale naprawdę wysoka - są jak u siebie w łazience; raz śmieć zalegający na podłodze w stanie wskazującym, po paru wrzaskach i ciosach pięścią w podłogę. No ale czego od śmieci wymagać? Gorzej, że za sprzątanie ćwiartkę albo dożywocie złapać można... A w Bolzano znana miejscówka, a więc kąpiel i znów sprawy pokarmowe i wręcz przeciwnie. Rozmowa z Giuseppem w Zugu - za pierwszego pisu we Warsiawie pracował, a tera (po jakichś bypassach dorobionych!) zajął się zgodnie z zaleceniem lekarza ruchem i uderza na objaździk tygodniowy, do którego trenował. Zacny człek, pogadaliśmy i ponaprawialiśmy świat, jak to ludzie starszej daty.

24. Od 6:30 w pociągach - na Brenner, zjazd do Innsbrucku, stamdąd improwizacja: Kufstein-Rosenheim-Salzburg-Linz. Tam - wbrew zapowiedziom - pan kierowca zapakował mnie do busa z rowerem na krzywy ryj, bo kolej do Budejovic znów nie działa. I nawet biletu nie chciał, więc postawiłem się i nabyłem, dla spokoju przysłowiowego sumienia. Zatem z Summerau do Rybnika; a tam afera, bo pociąg miał brać rowery i nie bierze. No to późniejszym, do C.B. Z nawigacji: kierunek Mac plus jeszcze na dokładkę falafel z budki u kogoś ze wschodu. Pyszne, ale skutki będą wiadome... Ale z większym opóźnieniem - flora się odnawia. Noc kabaretowa, bo z tyłu sklepu.

25. Kolej jeszcze raz: do Pragi i standardowo przez Starkoc do Mezimesti. I rowerem na głodnego przez Waldenburgpass albo Paso di Borgoselva. Jazdy od Brenner począwszy 95 km.

Finito.

Jeśli dobrze liczę, jeden napęd w użyciu po raz 4. - korby Tiagra, bo na syrenę sto pięć ("SOL - tak to kiedyś czytałem) mnie nie stać, kasetka Miche 12-29 z szarej, twardej stali i łańcuch Ultegra. Niezłe - pod takim klocem jak ja, i to na stalowej ramie.

 

* Bo i Kobieta odeszła w - nomen omen - stylu disorganized attachment style, i brzuch przez to ciężki i głowa. No a ja to się starałem, dla Kobiety wszystko, i że warto, bo ona nie jest zła i w sumie taka biedna. A ciosy się zbiera, bo zła nie jest, ale nie wie, że robi i mówi momentami naprawdę jak ktoś do szpiku kości zły. A wszystko dodatkowo pod płaszczykiem wiary w tow. Boga i okolice, a tam przecież samo dobro i to na tony. Trudna sprawa. Wytkniesz coś złego - oceniasz, a ocenianie jest złe. A przypominanie spraw minionych - z definicji złośliwe. Wyjazd opóźniony, bo aż sercowy się zrobiłem od tych zmartwień i upokorzenia - problemy z oddechem, tętnem, ciśnieniem. No to pojechałem się podleczyć, do alpejskich wód i na słońce i szosę. I chyba się udało. Nie chcę już, choć Kobieta śliczna, w paru wymiarach nieco naiwna, a jak przyjdzie co do czego, to z taką zdolnością do konfabulacji i redukcji dysonansu poznawczego, że zgroza bierze. Nawet już zmieniać jej delikatnie nie chcę i pokazywać, że życie może być bardziej kolorowe. Bo nie, skoro oblewa mnie pomyjami i wgniata w glebę i wrzeszczy, no to ma problem z głową... Pech, że inteligentna i nieźle udaje mądrą. Kochałem potencjał. A potencjał to przyjmował i dziękował, a dziś twierdzi z jasnym czołem, że nigdy mną nie był zainteresowany. Mindfuck? Ano, jak to zwykle z "unikowymi". Kurwa, nigdy więcej... Discarded, gone.

Wednesday, 16 September 2026

głos z puszczy

No to tak: kolega zlitował się nade mną, że klepię te kody jak jakiś typ z Amish Paradise co najmniej. Bo to dziś co najmniej wstyd, a ej-aj już dawno pod strzechy zawitała. A i zajawkę pt. "patrz, jaką grę napisałem" dodał. Zdziwiłem się, bo zeznawał, że kodował dla ćwiczeń jakieś drobnostki i nigdy nie rozwinął skrzydeł; zresztą ja przecież też.

Zerkłem i się podłamałem, tym bardziej po zerknięciu w kod. Dobra, że jeden plik html z toną js, css i statycznych danych, które wypadałoby mieć w json, nieważne. Chodzi, rusza się, dźwięczy. Jakieś atomy można łączyć, bo "gra" chemiczna. Część Istotnych Informacji o Tych czy Owych Pierwiastkach i Związkach - obligatoryjnie Wielkimi Literami, że człek czuje się jakby Milne'a czytał; a że tamoj było to najprawdopodobniej czystym zgrywem, no to już się kwaśno uśmiechałem. Bo co uchodzi w programach aplikacjach, to nie w druku. Że rżnięto z angielskiego i przetrwał ów shift nawet w nazwach pierwiastków - ano, źle. Tytuły "poziomów" (typu: złóż, dziecko, atomy tak i siak, to za karę w nagrodę dowiesz się, że to i owo mamy do powiedzenia o tym, co sklecone) też Wielkimi Literami. Żenada? A może język jest żywy i zacznie to być standardem? A może już zaczęło, a ja się zagapiłem.

Uszłoby jako wstępny zainteresownik bachorząt 10-11-letnich. Ba, sam w chemii siedziałem od 4. klasy podstawówki, od 5. już na poważnie - na Bracką się jeździło po substancje. Ale jak kilka razy mignęła mi jakaś głupota w tekścikach pojawiających się (nie do przytrzymania - znika samo), cisłem - ciekawość to pierwszy stopień wtajemniczenia - tradycyjne Ctrl-U i po odszukaniu stosownych słowników i przeczytaniu całości, załamałem się kompletnie. Natłok bzdur, zarówno językowych, jak i merytorycznych, przekracza ludzkie (?) pojęcie. Bo co sądzić o rewelacjach nt. tego, że np. dwutlenek siarki łatwo utlenia się do trójtlenku? Przecież przy kwaśnym deszczu byśmy się ze śmiechu nie pozbierali. Albo że wyjątkowe są gazy szlachetne, bo ich atomy "fizycznie odpychają inne" - tak jakby inne też nie odpychały, skoro elektrony są niby na zewnątrz. Oszczędźmy już nieszczęsne powłoki, oktety itp. wynalazki, mam nadzieję, że wyparte przez wyrób pt. chemia kwantowa, ale skoro obrazkowe i proste, to do faszerowania młodych główek faktografią jeszcze się nadają, niczym nie mniej nieszczęsny model Bohra na lekcjach fizyki. Kilka przypadków niekonsekwentnego nazewnictwa (dwu/di/trój/tri), kilka sformułowań rodem z milicyjnych żartów.

Czy trzeba znać się na chemii, żeby zobaczyć, że to "slop"? Nie, wystarczy na szczątkach chemii, śladach logiki i trochę na polskim i angielskim. Czy to źle, że "slop" niszczy edukację nie gorzej niż ściąga pe el? Jednakowo źle.

Morał: jeśli źle karmisz psa, nie dziw się, że chodzi po śmietnikach. Co tyczy i "modeli", i bogu ducha winnych uczniów, ew. umysłów ciekawskich - tych ostatnich najbardziej szkoda.

Dla mnie bonus taki, że obejrzałem całkiem czysty i czytelny (+/- nieźle udokumentowany, ale też z głupimi błędami) kod w javascripcie, kończę jego "refaktoryzację" i poprawiłem koledze błędy. A i nad jednym zabawnym algorytmem da się trochę pomyśleć. A gdyby tam zaimplementować, to i rzecz nie zawisałaby na długie sekundy nad interpretacją cząsteczki benzenu. A tak - zawisa... 

Tuesday, 8 September 2026

w... bede grau w gre

Latam samolotem, zbijając bąki, tudzież wraże samoloty i cele naziemne, po dziesięciu zeków każda. Dla zabicia czasu i zapomnienia. I odkrycie: katapulta z lotniskowca daje (bynajmniej nie zawsze) takie coś!

co więcej, nieznane szukajce w internacie. Ale luja! Nie kojarzyłem tego ani z początku lat 90., kiedy rżnąłem w F-15 Strike Eagle II wytrwale. A że gogle nie wychwyciły, znaczytsa nikt nie napisał. No to będę pierwszy.

Całkiem zabawne w sumie. Tylko driverów w dosboxie nie chce mi się poprawiać i "Strike Eagle, clear for take off" brzmi jak wypierd z zepsutego PC-speakera. Hehe...

Monday, 24 August 2026

graj dwadzieścia trzy i pół.

Mój operator/ISP, taki pojebany.

Drzewiej bywało tak, że smagałem ich smrodliwy koński zad biczem swojej skrzydlatej myśli technicznej (i lekkim piórem takoż) z takiego mianowicie powodu, że zamknęli możliwość logowania się parą login: e-mail, hasło. Chuj jeden wie, czemu (oprócz tego, że ze względów "bezpieczeństwa"). Ale zamknęli w taki głupi sposób, jaki jest właściwy tylko im: "wpisz swój adres e-mail lub nr telefonu", a na ten podany adres dopiero wyskakiwał napis, że logowanie przez podanie e-maila jest niemożliwe. No i chuj im w dupę i kawałek szkiełka, jeśli geniusze z IT nie potrafią zmienić w jednym pliku jednego ciągu znaków ("etykietki" nad polem tekstowym, jak mniemać może nawet małpa z porażeniem mózgowym, niewyabortowana zawczasu) to wnioski są proste. Ale nie ja tam tych leniów-koderów zatrudniam, ja im tylko pośrednio płacę. I nie mogę wymagać czegoś naprawdę elementarnego; a ustrój wskazuje, że powinienem móc.

Później był problem z obejrzeniem, ile tych gigabajtów zostało na oglądanie gołych bab, ale nie na telefonowym zasobie, ino w ruterze, zwanym w wąskich kręgach mydelniczką. Zresztą szwankującą, bo to ZTR - musi jaki MałoDeńSiaoPiń sklepał niedokładnie na kolanie. No i nagle nie zajrzę, bo czegoś rzekomo nie uzupełniłem - nru legitymacji PSL czy dowodu.

Darłem bogu ducha winne koty z "konsultantami" na temat i tego pokracznego logowania, i tych rzekomo nieuzupełnionych danych (bo, kurwa, pesel mój macie w umowie, misie kolorowe i korale złote), "konsultanci" (raz mniej, raz bardziej rozgarnięci) rzekomo zgłaszali to i tamto do IT, wszystko buksowało.

Aż wreszcie przyszło lato 2026. Mniejsza, że osobiście dla mnie wybitnie niełatwe, a i tak zupełnie bez powodu syndrom krótkiego lontu mnie nie dopada. Pierwsza odsłona to problem zmiany adresu mailowego, na który operator ma mi te rachunki wysyłać, tj. faktury. Uczelnia (po obronie w 2009 - młyny sysadminów mielą powoli...) zapowiedziała likwidację "starych" kont. No to co zrobię - ano zmienię adres na inny niż ten właśnie przeznaczony do likwidacji. Na co "profil" - jeszcze wtedy logowalny, a jakże - pokazuje gest "wała". Nie zmienię. Na pytanie o to, czy w "profilu" jest błąd, jaśnie pani konsultantka gdacze jak w grze w pomidora, że może mi ten adres zmienić, bo widzi wszystkie dane. Żeż kurwa, co za jemioły, zaprawdę powiadam, na proste pytanie nie umieją odpowiedzieć, "tak" albo "nie" (dla głupków: "lub").

No i wielke finale (bynajmniej nie Ligure) - blokada dostępu do "profilu". Jak poprzednio, ale lepiej - wpisz nr telefonu, wyślemy ci sms-a. A sms-a brak... Klikaj zdrów w "wyślij jeszcze raz", to potem na czerwono oberwiesz napisem, że czasowo zablokowaliśmy dostęp. Geniusze, kurwa ich mama i babcia i pięć pokoleń wstecz i w przód.

Indagowany "konsultant", po przebiciu się przez odkorowanego robota (ej aj to się nazywa, klękajcie narody), gra wyraźnie w chuja - rzekomo alternatywą dla aplikacji mobilnej jest właśnie ta strona logowania. A czy mogą państwo odblokować wysyłanie tych sms-ów do autoryzacji? "Niestety nie". Catch22? Eksepszyn? Kurwa no, rozumiem, że klienta czasem traktuje się z buta, ale żeby aż tak bez finezji i tyle nawozu przylepione jest do tego buta? I nie chciał skurwiel jeden przyznać, że walnął gafę. Seba[stian] rzekomo, co sra do chleba.

Jak ten operator się nazywał? Chlaj? Graj? Sraj? I liczebnik na tej stronie. Coś jak J-23, ale nie rymuje się z "trzy". No nie pamiętam. I kolorystyka. Podli potwarcy mówią rzekomo (zasłyszałem gdzieś, ale zapomniałem gdzie), że dwukolorowa, ale kto to wie.

Monday, 25 May 2026

rzyg kamienia

"Of course I had a higher purpose in mind." "What was that?" "I dedicated my climb to Mae West. I wrote her a hundred and eighty five times, and then she finally wrote me back to congratulate me on my achivement. It says, «come back from your mountain, climber, and see me some times ... There's a hell of a climb waiting for you.» And then she signed it, see?" "Uh, Mae West ... It's a very nice letter ..." "Yeah ... They say she's dead, but she's not, she owns a beauty parlor." "And you lost your fingers during the climb?" "I left ... four fingers up there ... And uh ... and uh ..." "What's your name?" "I left that up there, too ..."

Tuesday, 5 May 2026

abepe+

Zmarł tow. Michalik. Ziemlia puchom, jak mawiają przyjaciele radzieccy.

Monday, 2 March 2026

profesor

Zmarł X. Człowiek, co się zowie. Wzorzec skromności i taktu, uczony światowej sławy i znakomity wykładowca.

Miałem szczęście i zaszczyt bywać jakiś czas w otoczeniu Jego wychowanków, uczyć się, rozwijać i okazjonalnie zamienić parę słów, uczęszczałem na wykłady monograficzne i chyba z jednego dostałem 4+. Prawdopodobnie dzięki Jego wstawiennictwu i kontaktom pojechałem na jakiś czas "robić naukę" do Pragi, co też bardzo dobrze wspominam.

A że w wielu sprawach nie sięgnąłem poprzeczki, to i w nauce mnie nie ma, z czego dziś się cieszę. Nie nadawałem się.

 

Friday, 7 November 2025

dzisiejsze czytanie!

Kolejna warstwa interpretacji zawiłych mniej i bardziej. Bo co zrobić z przypowieścią o nieuczciwym rządcy? Jako rzecze bibleref (nawiasem - bardzo zacnie zorganizowany serwis)

Luke 16: 1-8 contains the curious parable of the dishonest manager. The manager of a rich man's possessions is discovered to be incompetent. Realizing he is about to be fired, the manager works quickly. He ingratiates himself with his master's debtors by decreasing their debts in his master's ledgers. The master praises him for being so shrewd. This is not approval of the man's actions, but merely a recognition that it was a clever strategy.

 Dziwaczne. Bez omówienia, i z zerem odniesienia do 

Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości 

- na rany boskie, chwalenie świata?!

A ja słyszałem, i to z dobrego źródła, że to zupełnie nie tak. Że rządca na cito podarował owym dłużnikom to, co i tak by "wziął górką", tj. tzw. procent, czy jak mówią wschodni sąsiedzi, komisjonnyje. Co i tak było w obyczaju. I że pan rządcy na tym nie stracił! A skąd w ogóle wiadomo, że menażer był dizonest?... Może właśnie przez owe wziątka? To jest ta bardziej talmudyczna interpretacja. Ale dokonana przez katolika.

No i zabrakło w czytaniu

And I tell you, make friends for yourselves by means of unrighteous wealth, so that when it fails they may receive you into the eternal dwellings.

(Ale w omówieniu owego duchownego nie zabrakło i bardzo dobrze, choć brzmiało też dość zawile.) Niewygodne? Dla mnie niezrozumiałe; nie mniej niż nieskończone miłosierdzie przeważające nad sprawiedliwością. Jakiś starozakonno-protestancki jednak jestem.

Mądrze świat został stworzony, dzięki za to Ci, Ojcze!

Monday, 6 October 2025

llm gra w humor

No bo tak, tentego, koledze zapodałem żarcik, ni to wesoły, ni to wielopiętrowy. KyrieEle.json - kto ma wiedzieć, ten wie, żadna tam wyzszaja tiechnika. Skojarzyło się podczas mszy. Dla mnie śmieszne.

A kolega - pozostający na kontakcie z EjAj - podsunął do objaśnienia; i co dostał? Ano, chylmy czoła przed intelektem, co żart zrozumiał i rozebrał na drobne nawet zgodnie z intencjo, ale nowości są takie, że Fozzie się chowa, a Statler i Waldorf płaczą... Plus jedna wtopa rażąca. Tak więc: co rzecze Golem naszych (w)czasów:
To jest gra słów w języku polskim łącząca elementy techniczne z religijnymi: "KyrieEle.json" to połączenie:

"Kyrie eleison" - łacińskiej modlitwy oznaczającej "Panie, zmiłuj się" (używanej w liturgii katolickiej)

".json" - rozszerzenia pliku dla formatu danych JSON (JavaScript Object Notation)

Humor polega na tym, że brzmi to jak nazwa pliku konfiguracyjnego lub danych w formacie JSON, ale jednocześnie nawiązuje do modlitwy. To typ żartu, który szczególnie docenią programiści znający podstawy liturgii chrześcijańskiej - absurd technologiczno-religijny, gdzie święta modlitwa staje się "plikiem danych", mieszanie sacrum z profanum w kontekście informatycznym. Podobne żarty to np. "Ave.maria.exe" czy "Ojcze.nasz.py".

Dobra, ja się już tych sucharów* nie czepiam, choć w sztuce spalania żartów tak dobrych przykładów nie widziałem (dotąd prym wiodła wariacja nt. przyszedł facet do warzywnego i narobił w pory - a w wesji spalonej: w spodnie). Ale jak owo Kyrie... można nazwać łacińskim, skoro ktokolwiek jakkolwiek osłuchany z czymkolwiek wie i czuje, że to raczej greka? I przecież, do kroćset piorunów, nijak nie brzmi łaciną! Zaprawdę powiadam, źle się dzieje.

Ale górne piętro tego żartu jest w sumie zabawne, jak kto trochę pomyśli. Z siebie się śmiejecie.

Liczyłbym może na wariacje nt. MariaDb czy relacji dziecko-rodzic, co jest do podciągnięcia pod "ojcze". Ale gdzie tam...

Wednesday, 1 October 2025

lektura, III

Tym razem analog wyrzekania się rodziny. Że kto chce być uczniem, ten niech zostawi grzebanie umarłych (ojca)... umarłym. Coś od Łukasza.

Że to jest system, w którym wszystko za pomocą Pisma można wyjaśnić na 10 sposobów w te i we w te, wiem od dawna. Ale usłyszeć to podczas kazania - nie spodziewałem się. Więc wycofałem się do oślej ławki, czyli posiedzieć na zimnej posadzce przed wejściem. Panie, nie jestem godzien... Ale Twój funkjonariusz chyba strzelił głupotę, mówiąc, że - z pamięci - Pan Jezus oczekuje posłuszeństwa, a nie tego, że będziemy mieli i chcieli zachować własne zasady. Ja będę chciał zachować, bo nie chcę siebie (ani Tej, która oczekuje ode mnie wspólnoty duchowej) okłamywać.

Wednesday, 24 September 2025

piękna pieśń

 O, Matko miłościwa - usłyszałem na Dominikańskiej...

Thursday, 4 September 2025

lektura, II

No i znów się najeżyłem. Tym razem nieszczęsna przypowieść o talentach w Ewangelii wg św. Mateusza. Nijak nie pasuje mi "oficjalna" wykładnia, suflująca porównanie pana z Panem i sługi "złego i gnuśnego", co to 1 talent wziął i zakopał, a później oddał, do człowieka, co to marnuje wszystkie (skąd to wiadomo?) swoje szanse. Czy otrzymane od Pana, czy w rodzinnym domu w ramach wychowania i w szkole i szerzej - w społeczeństwie - mniej istotne.

Otóż dobry, sprawiedliwy i miłosierny Bóg nie mógłby tak surowo i bezwzględnie ocenić tego postępku; poza tym brakuje pełnych danych wejściowych, żeby rozsądzić (rozeznać - moje ulubione słowo!). Nie wiem, jakim - tak w ogóle - pracownikiem był ów sługa. Przypuszczam, że wystarczająco dobrym, że wcześniej nie stracił pracy. Nie jest oczywiste z kontekstu, jeśli nie jesteśmy znawcami epoki, że owo przekazanie 5, 2 czy 1 talentu jawnie oznaczało "weź i pomnóż". Bo przecież równie dobrze mogło oznaczać "wyjeżdżam, masz tu, kup dzieciom daktyli i fig" (bo np. lodów nie mieli).

Nawet jeśli łaskawie pominąć wątpliwości trzeciego sługi co do czystości biznesów pracodawcy i uznać, że sługa ów okazał się był jedynie gapą czy nieudacznikiem, nijak nie pasuje mi do chrześcijańskiego podejścia do człowieka karanie go za to. I to jak - poprzez wyrzucenie w ciemności, gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów. Pomińmy problem pomnażania majątku (czy "przekazania bankierom" jako ostateczności), bo sugerowanie bliskości procederu do lichwy może być nieuczciwe; a i nie wiem, czy zakaz lichwy i scedowanie jej na Żydów nie jest aby późniejszym wynalazkiem. (Swoją drogą: kredyt jako niezbędne koło zamachowe biznesów i przedsiębiorczości, pochwalanych rzekomo, ale udzielany obcymi rękami i to z piętnem grzechu, też jawi się jako wstęp do podwójnych standardów!)

Gapa czy nieudacznik w mojej wizji mieści się w szufladce (a przynajmniej niedaleko) "ubodzy duchem". A wszak błogosławieni są podobno, ich będzie królestwo niebieskie i za nimi (ale w innym miejscu i czasie) ujmował się tow. Chrystus. I o możliwości przejścia bogacza przez bramę czy wielbłąda przez ucho igielne już przemilczmy; takoż o odbieraniu tym, co nie mają i dawaniu tym, co mają. Bo ów 1 talent od sługi "złego i gnuśnego" trafił się pierwszemu, co to 5 talentów podwoił. No i masz babo placek pt. sprawiedliwość!...

Czy nie udało się piszącym (z wersją Łukasza wyraźnie się to rozjeżdża), czy interpretującym, nie wiem. Oficjalna wersja zdaje się promować silnych i zaradnych i niezważających na tzw. niewygodne szczegóły - bo nie wyjaśniono, czy ów pan był w końcu uczciwy, czy nie. Zakopanie talenta i oddanie jawi mi się jako całkiem neutralne umycie rąk - słyszał sługa złe rzeczy o panu, nie chce mieć z tym nic wspólnego, majątku nie zmarnował.

Pocieszające za to jest, że próby dyskusji z bardziej uczonymi w Piśmie (hehe...) owocują komentarzami, że "powiało świeżością". Tyle dobrego. Wyraźnie czytam Nowy Testament tak, jak czytaliby go ci, którzy raczej go nie czytają, bo wolą Stary.

Tuesday, 2 September 2025

oddech wymarłych światów, cz. 2


Drugi sygnał z przeszłości - Alpy 2003. Zurich-Genewa przez Col Agnel. Podróż sentymentalna... - na spotkanie ówczesnej przyszłej byłej niedoszłej.

Wakacje!.. Nareszcie. Praca magisterska napisana, można się pakować do autobusu i jechać do Szwajcarii. Po niezbędnych przygotowaniach, treningu i długim gapieniu się w mapy wyruszam w podróż ósmego lipca. Z godzinnym opóźnieniem i niestety do Zurichu, a nie do Lozanny, jak planowałem. Trudno, mam mapy i wiem, jak jechać. Nie zginę.
Jednym z najbardziej dramatycznych elementów tej wyprawy jest przeżycie związane z jednym filmem, którego nie włożyłem właściwie do aparatu. Trudno, nie ma. Białe. Albo czarne, zależy, czy odbitki, czy negatyw. Przepraszam, najbardziej chyba siebie...
 
Godzinne opóźnienie przeistoczyło się w trzygodzinne, ruszam z Zurichu o trzeciej po południu. Jest okropny skwar. Kierowca autobusu pyta, dokąd chcę dojechać; otrzymawszy odpowiedź rzuca mocne słowo. Po trzynastu kilometrach pęka dętka. Dziś wiem, że tak skrajna wściekłość, jakiej wtedy doświadczyłem nie służy odpoczynkowi, ale wtedy "trzeba było". Czterdziestostopniowy upał, pełne słońce, a ty człowieku baw się w unoszenie załadowanego roweru, odkręcanie koła, wymianę dętki... Szczęście, że wjechałem na stację benzynową, przynajmniej nie musiałem się użerać z pompką. Rowerek naprawiony, ale morale raczej nadpsute... No nic, trzeba jechać, przecież nie można się poddać teraz, na takiej nizinie!
 
Trafiam do Lucerny, po dość stresującej przeprawie przez miasto jest już spokojnie. Rozkręcam się i wraca, a raczej przychodzi ochota na małą konfrontację z górami, a trasę mam dość trudną. Po 92 km docieram nad Sarner See, przed Giswil. Po kąpieli w jeziorze chowam rower w krzakach i idę spać, "na dziko", nawet nie rozbijam namiotu. Boję się, czy przypadkiem nikt mnie nie znajdzie (kary dochodzą do 40 CHF), ale wszystko jest w porządku. 
 
Rano ruszam przez Giswil, po zakupach mam szybkie śniadanie i podjazd (560 m) na Brünigpass (1008 m). Szybki zjazd i jestem w Meiringen (595 m). Chwila duchowego przygotowania (czekolada, jogurt...) i atakuję Grimselpass, na wysokości 2165 m. Chyba zawsze tak jest z tym "pierwszym wjazdem", że często się zatrzymuję, robię dużo zdjęć i... jestem okropnie zmęczony. Ostatnie kilkaset metrów w górę robię krótkimi odcinkami, po przystanięciu mam zawroty głowy. Jakoś tam się mobilizuję i kwadrans po trzeciej jestem na przełęczy (podjazd zacząłem o 10.40, było tego ponad 1500 m, czyli okropnie wolno - moja norma to 400 m/h). Trochę odpoczywam, a po szalonym zjeździe jestem w Gletsch (1757 m). Widzę drogę na Furkapass i przypominam sobie, jak bardzo dała mi do wiwatu dwa lata temu. Teraz będę podziwiał drogę wzdłuż Rodanu inaczej niż dotychczas - zjeżdżając w dół - mam zamiar dotrzeć co najmniej do Brig, choć początkowo myślałem o noclegu w Täsch pod Zermattem.
 
Za Fiesch jest ostatni stromy zjazd w Dolinie Rodanu. Trafiam do Brig, ostatnie kilkaset metrów pokonuję pod wiatr, jadąc z prędkością 15 km/h i mając wrażenie jakbym jechał co najmniej dwa razy szybciej. Zgroza. Po podobnej męczarni dostaję się do Visp i skręcam do Mattertal. Nareszcie cisza. Rzeka Vispa jest szara i brzydka. Dolina rozdwaja się, na lewo odchodzi Sassertal, z kurortem Saas Fee na końcu doliny. Skręcam w prawo, rzeka znika gdzieś w dole -- trzeba będzie znaleźć potok do kąpieli. Obozuję w końcu przed St. Niklaus, znów na dziko i znów mam stracha.
 
Rankiem (koło piątej) zaczynam podjazd do Zermattu. "Skoro jest podjazd, to nie biorę kurtki" - świadoma decyzja, opłacona uczuciem straszliwego chłodu. W dolinie było pewnie z 10 stopni, jechałem w cieniu i zamarzałem, dwa razy chciałem zawracać, ale chęć zobaczenia Matterhorna była silniejsza... Zobaczyłem ten ząb, wyniosły kawałek płyty afrykańskiej, dopiero po wjeździe do Zermattu. Widok naprawdę wspaniały, na lewo biały masyw Monte Rosa. Brak filmu wynagrodziłem sobie w czasie pisania tego opisu, rysując Matterhorn - oto wynik:

Po zjeździe do Täsch włażę do sklepu po jakieś "kalorie", ale najmilszym miejscem okazuje się kącik, w którym stoi machina do pieczenia bułeczek... Po szybkim śniadaniu zjeżdżam do miejsca swego noclegu, pakuję sakwy i namiot na rower i wracam do Visp. Tak skończyła się wyprawa po piękne widoki, których nie udało się uwiecznić. Może jeszcze kiedyś tam wrócę?..
 
Około jedenastej ruszam z Visp do Martigny. Nie będę opisywał toczącej się od Sion walki z wiejącym w górę doliny wiatrem. Siedemdziesiąt dwa kilometry przejechałem w siedem godzin... Z poczuciem klęski i ponad stu dwudziestoma kilometrami na liczniku zamieszkałem na campingu w Martigny, z przerażeniem myśląc o czekającym mnie następnego dnia podjeździe na Przełęcz Św. Bernarda. Zrobiłem zakupy, porządnie włożyłem film do aparatu (!) i można było iść spać.

Następny dzień zacząłem wczesnym rankiem, zebrałem się na siódmą i pojechałem szosą prowadzącą do Val d'Entremont, kończącą się na Col du Gd St Bernard, na wysokości 2470 m. Okazało się, że wszelkie wczorajsze obawy mogę odłożyć w kąt, jechało się znakomicie. Aż do początku tunelu, na wysokości 1950 m podjazd jest naprawdę łagodny. Ostatnie 500 m wymaga nieco wysiłku, ale widoki, powietrze i woda ze strumieni potrafią to wynagrodzić.

Na przełęczy spędzam kwadrans, robię parę zdjęć i przygotowuję się do pierwszego porządnego zjazdu. Do Aosty mam 1900 m w dół. Na początku droga jest stroma i kręta, ale nie obawiam się o koła - są gorące, ale od pierwszych zjazdów w Alpach i palonych opon trochę czasu już minęło i nauczyłem się bezpiecznie hamować. Po dojechaniu do wylotu tunelu zdejmuję kurtkę, dość tego. Bez większych przygód docieram do Aosty. Dolina jest leciutko przymglona; to powoduje, że zdjęcia gór nie wychodzą, i upał daje się mocniej we znaki. Skręcam na wschód i znów zaczyna się walka z wiatrem, uwiecznionym na zdjęciach poniżej. Najgorszemu wrogowi nie życzę takiej jazdy! Cudem trafiam na otwarty sklep (sobota we Włoszech...). Kręcę się trochę szukając campingu, jestem nieźle zdenerwowany. Trafia się wreszcie coś w St Vincent. Jest szósta. Na liczniku 112.5 km

Kwadrans po siódmej rano ruszam w kierunku Turynu. Pokonałem ponad sto kilometrów w prawie pięć godzin. Trochę to głupie tak kręcić po nizinie, ale tak miało być. Do campingu w Turynie dojeżdża się krętą ulicą, podjeżdżając około stu metrów w górę. Był to chyba jeden z najbardziej przykrych akcentów tego dnia. Na szczęście trafiłem tam parę minut po dwunastej i jeszcze mnie obsłużono (siesta trwa od dwunastej do trzeciej!). Resztę dnia spędziłem na nudzeniu się, grzebaniu przy rowerze, piciu wody i soku i stwierdzaniu, że jest mi gorąco. Okropność.
 
Nazajutrz miałem szczerze dość nizin i postanowiłem skoczyć daleko w góry. Zacząłem przed siódmą, wygrzebałem się z miasta i nawet trafiłem na dobrą drogę, prowadzącą do Saluzzo. Trafiłem tam po dwóch i pół godzinie, po 77 km. Zjadłem drugie śniadanie i pojechałem dalej, za znakami na Valle Varaita. Od samego początku zapowiadał się deszczyk, jednak zostałem oszczędzony, co więcej - było mi dane jechać we mgle. Po podjeździe na Pso di Falzarego nad Cortiną zdarza mi się to drugi raz w życiu. Uczucie jest niesamowite - jadę szybko i jest chłodno, ale nie zimno. Koszulkę zawijam jakoś na kierownicy, moje ciało "paruje", na rękach mam gęsią skórkę i pełno małych kropelek wody. Czuję się trochę jak maszyna. Najważniejszą rzeczą jest utrzymanie tego stanu, lepiej nie zatrzymywać się na dłużej niż na minutę-dwie, inaczej można się nieźle wyziębić.
Mijam kolejne miejscowości w dolinie, przed godziną drugą docieram do Casteldelfino, na wysokości 1296 m. Około czwartej, po wzgardzeniu campingiem w Pontechianale (ponad 1800 m) nie mam już zbyt wiele siły ani woli walki. Poza tym jestem głodny. Poddaję się po przeszło stu dwudziestu kilometrach i ponad półtora tysiącu metrach podjazdu - jest polanka, mokra od opadającej mgły. Wśród gwizdów świstaków rozbijam namiot i idę (a właściwie schodzę i uważam, żeby się nie zabić) pod prysznic, czyli do strumienia. Po lodowatej kąpieli zawijam się w śpiwór i gotuję jakąś pyszną zupkę, zresztą w tych warunkach wszystkie są pyszne.
Parę minut po kolacji słyszę krótki i głośny świst, bardzo blisko namiotu. Wychylam głowę i parę metrów od siebie widzę sympatycznego zwierzaka. Powoli sięgam po aparat, ale przy norze już nikogo nie ma. Po paru minutach pojawia się ten sam delikwent.

Po zrobieniu tych zdjęć uzbrojony w aparat stanąłem nad norą i stałem kilkanaście minut, ale nic z tego. To bardzo ostrożne stworzenia.
Rano na szczęście nie ma śladu po mgle, po śniadaniu zwijam obóz i rozpaczam nad ilością wody, którą zawiozę zaraz w górę, nawet po porządnym wytrzepaniu tropiku i wytarciu podłogi namiotu. Trudno.

Ruszam o siódmej, pojawia się słońce, w dolinie widać mgłę. Zewsząd dochodzą świsty, na które chętnie odpowiadam. Świstaków jest naprawdę dużo, niektóre uciekają po szosie. W pewnym momencie trafiam na dwa młode, jeden łaskawie nie ucieka do nory.

Droga jest nieźle stroma i dość wąska, krajobrazy wspaniałe.

Nie spieszę się, ale 800 m pokonuję w niecałe dwie godziny. Zjeżdżam do Francji. Kawałki szosy są fatalnej jakości, do polskiej normy brakuje tylko porządnych dziur. Po kilku podskokach sakwy zjeżdżają w dół - nie trzymają się hakami bagażnika, wiszą tylko na sznurku. Nie odpadły - właśnie po to spędzam codziennie kilka minut wiążąc namiot i sakwy.
Zjeżdżam do Chateau-Queyras, po drugim śniadaniu ruszam dalej i tuż przed południem zaczynam podjazd na Col d'Izoard. Jest ciężko - pełny żołądek, upał i nieźle pod górę. Mijam starszego człowieka prowadzącego kolarkę i trzymającego się za serce. Nie chce ani wody, ani czekolady, mówi, że wszystko jest dobrze... Boję się. Po kilku kilometrach droga zaczyna piąć się na wzgórze, prowadzi przez sosnowy las. Jest gorąco, czuć zapach żywicy, igliwia i suchych drzew, a łaty z asfaltu nieomal płyną po szosie. Omijam je z jakimś dziwnym lękiem, że mogę się do nich przylepić. Po męczącej walce ze skąpanym w słońcu wzgórzu trafiam wreszcie na Casse Desserte, droga prowadzi długim, stromym zboczem, pokrytym szarym pyłem z tu i ówdzie wystającymi dziwacznymi kształtami skał, które oparły się erozji. Niesamowity widok, gdyby nie sosny i świerki możnaby pomyśleć, że jest to kanion albo jakaś górzysta pustynia. A ja tu chciałem nocować...

Po dwóch godzinach i dziesięciu minutach i tysiącu metrach podjazdu docieram na przełęcz (2360 m), spędzam tam parę chwil i zaczynam zjazd do Briançon. Dość długo szukam campingu, przy okazji podjeżdżam jakąś obłędnie stromą ulicą. Potem nią zjeżdżam i na szczęście nie kasuję kilku samochodów i przechodniów.
 
O piątej rano ruszam na południe, do Ailefroide, z nadzieją obejrzenia lodowców wypatrzonych na mapie, ale pogoda się psuje. W sumie 800 m w górę zrobione w dwie godziny mogę spisać na straty... Wracam do domu nieco głodny, po śniadaniu (jest dziewiąta rano...) i prysznicu czuję się jakbym dopiero zaczynał dzień. 
Za dwadzieścia dwunasta zaczynam jazdę na Col du Lautaret (2058 m). Podjazd jest długi i łagodny, około siedmiuset metrów na trzydziestu kilometrach, ale poranna eskapada powoduje, że dość szybko się męczę. W niecałe dwie godziny osiągam przełęcz. Dużo tu "cywilizacji", ale mnie jak zwykle interesują lodowce.

Postanawiam iść za ciosem i podjąć walkę z następną przełęczą. Wraca mi "forma", podbudowana chęcią wyprzedzenia grupki hałaśliwych Holendrów. Prawie sześćset metrów podjazdu pokonuję w godzinę i pięć minut, popędzany dodatkowo przez psującą się pogodę, kropiący lekki deszcz i chłodny wiatr. Nie udało się zrobić lepszego zdjęcia na Col du Galibier, tablica była okupowana przez zmotoryzowanych "turystów". Zjazd dostarcza jak zwykle ciekawych i niebezpiecznych sytuacji. Np. konieczności wyprzedzenia dwóch facetów na rowerach bez bagażu.

Trafiam do Valloire, ponad tysiąc metrów pod przełęczą. Namiot, zakupy, trochę wylegiwania się i lenistwa. Nawet pogoda się poprawia.

Nazajutrz śpię trochę dłużej, wyruszam w pół do ósmej. Na początek Col de Telegraphe, 150 m podjazdu, a potem prawie tysiąc w dół. Przykre było to, że gdzieś w połowie drogi zostałem na siłę wyprzedzony przez ciężarówkę i wlokłem się za nią z szybkością trzydziestu paru kilometrów na godzinę. Spaliny, złość i tym podobne smutki. Od St Martin de Maurion mam dwadzieścia kilometrów do Modane. Pojawiają się znaki na Col de l'Iseran. Prawie sześćdziesiąt kilometrów i ponad dwa tysiące metrów do góry. Zacznę, najwyżej przenocuję gdzieś wysoko. Po drodze mijam jakieś dziwne zabudowania.

Jedzie mi się tak dobrze, że w Lanslebourg już wiem, że przejadę tego dnia przez przełęcz. Jest gorąco, ale nie tragicznie. Dostaję się do Bonneval sur Arc, skąd mam mniej niż tysiąc metrów podjazdu.

Chwila odpoczynku i zaczynam. Po drugiej stronie doliny widać jakieś wysokie szczyty ze spływającymi lodowcami. Robiłem im zdjęcie kilka razy, wybrałem to zrobione z najwyższego punktu, z widocznymi kawałkami szosy.

Za przesmykiem widocznym na ostatnim zdjęciu zaczyna wiać lodowaty wiatr. Przez pierwsze parę chwil mogę się nim cieszyć, ale zaraz zaczynam szybko marznąć. Nijak nie zdobywam się na wygrzebanie kurtki - do przełęczy zostało niewiele ponad sto metrów w górę, a każde zatrzymanie oznacza dalsze chłodzenie organizmu. Zmęczonego i głodnego na dodatek... Docieram na Col de l'Iseran i ledwo mogę ustać, tak wieje. Ustawiam jakoś rower i od razu wkładam kurtkę. Jest trochę lepiej, ale do szczęścia na tym zjeździe potrzebny jest mi kaptur pod kaskiem. Predkość dochodzi do 75 km/h - całkiem fajnie, ale trochę niebezpiecznie. Hamuję po

przeżyciu niewielkiego szoku - wyprzedza mnie trzech motocyklistów jadących z obłędną prędkością i hałasem. Dawcy... Po kilku minutach widzę Val d'Isere, prawie tysiąc metrów niżej. Po dotarciu do miasteczka robię małe zakupy, zszokowany cenami, o połowę wyższymi, niż "na dole".  Wyjazd z Val d'Isere na długo pozostanie w mojej pamięci jako jedno z najbardziej przykrych przeżyć związanych z alpejskimi szosami. Tunele... W sumie nic strasznego, co najwyżej huk jest męczący, ale jeśli dołożymy do tego dziury w jezdni, popsute oświetlenie, dość duży ruch i kierowców wyprzedzających przez ciągłą linię tuż przed zakrętem, to otrzymamy prawdziwe narzędzie do niszczenia rowerzystów. Jest ciemno, jadę środkiem prawego pasa, ręce kurczowo zaciśnięte na kierownicy ledwo wytrzymują niespodziewane podskoki, a poza tym naprawdę się boję. Nie chcę zostawiać kości w tunelu. Jakoś się z tego wygrzebuję, ostatni tunel jest przy jeziorze.

Szosa jest stroma, korzystam z tego, żeby odreagować poprzednie wrażenia. Kilka kilometrów przed Bourg St Maurice trafiam na korek. Dojeżdżam wreszcie do Seez, znajduję camping i kupuję wymarzone owoce, które były za drogie tysiąc metrów wyżej...

Następnego dnia przed ósmą zaczynam podjazd na Col du Petit St Bernard (2188 m), droga jest kręta i mało stroma. Jadę szybko, szybciej niż kolarze. Po chwili okazuje się, że zapomniałem o tym, jakie mam przełożenie... Osobliwy sposób na zwiększenie tempa jazdy. Do La Rosiere (1850 m) trafiam w pół do dziesiątej, godzinę później jestem na przełęczy. Widać Mt Blanc. Przed sobą mam ostatni duży zjazd. Do Courmayeur docieram w południe. Trafiam od razu na dworzec autobusowy, bez problemu kupuję bilet do Chamonix. Za kwadrans druga jestem we Francji i zatrzymuję się na campingu niedaleko Chamonix.

Spędzam tam dwa miłe dni, trzeciego skaczę za Genewę do Gex, skąd nazajutrz odbierają mnie rodzice. Koniec. Do następnego lata...

Monday, 1 September 2025

lektura

Czytam Dzieje apostolskie. I trafiam na 16,16-19. Oto kobieta z "duchem wieszczym" włóczy się za tow. Pawłem i towarzyszami. I rzekomo namolnie powtarza to, co zdaje się być wg wykładni czystą prawdą - że oto idą i głoszą Słowo i proponują zbawienie. Jednostronnie (a być może z pomoco Bożo) tow. Paweł rozeznaje sytuację i - "znużony" - dokonuje wypędzenia z kobiety owego "ducha". Mniejsza o dalsze konsekwencje (bo "duch" i gadanina kobiety podobno jej panom przynosiły zyski, a wobec takiego obrotu spraw jednak zyski poszły w piach i panowie się nieco zirytowali).

Co mnie tu uwiera? Ano, chodzi o obrazek widziany przez obserwatora zewnętrznego, w szczególności nieświadomego (jeszcze?) spraw boskich. A mogącego sobie je uświadomić dzięki działalności Apostołów. Otóż gadanina tej pani mogłaby Pawłowi &co. i sprawie Bożej dać klientelę w postaci kandydatów na wiernych. Co należałoby przecież - dla dobra sprawy! - przyjąć. I żadne"znużenie" nie powinno tu być istotnym kosztem, skoro Mistrz swego czasu ducha na krzyżu oddał, a przedtem wycierpiał konieczność polemiki z tow. faryzeuszami. Tymczasem tow. Paweł lekko i dodatkowo wbrew hasełku, że "błogosławieni ubodzy duchem" (bo coś takiego wietrzę u onej kobiety), po prostu pozbawia ową panią części tożsamości. W sumie trochę dla własnej wygody. A może dla jej dobra? Nie wiem, czy kobieta z tej relacji istotnie sprawiała wrażenie nieco poszkodowanej na głowę. Wg mnie, z dzisiejszej perspektywy, raczej tak, i o apostołach przemilczmy...

Tak więc postępek Pawła zdaje mi się być godnym silnego, asertywnego człowieka, raczej nie prawego chrześcijanina, a co dopiero ex-ucznia, tj. świadka działalności tow. Chrystusa. I nie ma wiele wspólnego z miłością bliźniego. Nie odbyło się zresztą nic zbliżonego do prób perswazji, a przynajmniej nie zostało to zanotowane. Tylko opędzenie się od opętanej babki jak od naprzykrzającej się muchy.

Gdybym stał z boku, nijak nie kupiłbym wersji, że tow. Paweł i towarzysze głoszą tu wiarę pełną miłości - raczej wyczułbym po tym postępku coś fałszywego.

Zresztą obserwacja działalności, postawy i retoryki tow. Chrystusa (z perspektywy kogoś bez wiary) prowadzi w prostej linii do poważnych kłopotów. Podpadał strasznie, i pretensje wierzących do ówczesnej grupy trzymającej władzę o ukrzyżowanie tow. Chrystusa zdają się być - w społeczno-politycznej warstwie - nijak nieuzasadnione. Tow. Chrystus był buntownikiem. Nie przestrzegał podstawowej zasady PKP, co to brzmi "nie wychylać się". No i dostał, na co zapracował; a co do tego dorobił po drodze i dorobili inni po nim - inna historia, z innego świata.

Niemniej, akceptuję możliwość istnienia tego świata. W jaki sposób tamtejsze władze, istoty duchowe itp. miałyby interweniować w świat nasz (wykrywalnie albo nie przez fizykę naszego świata) - nie wiem. Ale nie muszę. Mogę mieć nadzieję. I ktokolwiek mi powie, że to głupie, mogę tylko potwierdzić, że przykładanie intelektu/rozsądku do tamtego wyobrażonego czy "nadziejonego" świata istotnie nie ma sensu. Ba, przykłady j.w. z wygodnickim tow. Pawłem, pysznym tow. Chrystusem (i parę innych przykładów w tych teczkach też się znajdzie), tony interpretacji, kluczy (i parę zagadnień do dziś rozumianych bardzo dosłownie - chyba nieźle wiem, dlaczego...) pokazują, jak duże jest tu pole do dowolności, nagięć itp. Z punktu widzenia jako takiej ścisłości czy poukładania. "Kochaj i rób co chcesz"?

Będę się boksował i nie dam sobie w cache dmuchać.